يك وضعى بود ، درس بود براى انسان ، عبرت بود . هر چه برويد سراغ اينكه يك قدم برداريد براى اينكه خانه‌تان بهتر باشد ، از معنويت‌تان به همين مقدار ، از ارزش‌تان به همين مقدار كاسته مىشود . ارزش انسان به خانه نيست ، به باغ نيست ، به اتومبيل نيست . اگر ارزش انسان به اينها بود ، انبيا بايد همين كار را بكنند . انبيا سيره‌شان را ديديد چه جور بوده . ارزش انسان به اين نيست كه انسان يك هياهو داشته باشد ، يك اتومبيل كذا داشته باشد ، يك رفت و آمد زياد داشته باشد . ارزش روحانيت به اين نيست كه يك بساطى داشته باشد و يك دفترى و يك دستكى داشته باشد . فكر كنيد ارزش انسان را به دست بياوريد ، ارزش روحانيت را از دست ندهيد . در كيفيتِ تحصيلِ علوم هم هر چه برويد سراغ تجملات - و ان شاء اللَّه نمىرويد - از علومتان كاسته مىشود . آنهايى كه اين كتاب‌هاى قطور را نوشتند و پر ارزش را ، زندگىشان يك زندگى طلبگى بوده ، مثل شيخ انصارى و مثل امثال اينها ؛ يك زندگى طلبگى بوده . آنها توانستند اسلام را در همهء جهات حفظ كنند و فقه را به پيش ببرند و مسائل دينى را افزايش بدهند - يعنى فروع را - و آن كتاب‌هاى ارزشمند را عرضه كنند به مردم . براى اينكه ، آنها ارزش را به اين نمىدانستند كه من خانه‌ام بايد چه جور باشد ، حالا سه تا اتاق داريم كم است ، چهار تا . شما خيال مىكنيد كه اگر ده تا اتاق هم باشد كافى براى شما هست ؟ خير ، اگر همهء اين دنيا را به يك كسى بدهند ، كافى نيست ، مىگويد : بايد برويم جاى ديگر . اين فطرت انسان است ، فطرت خداخواهى است . اين يكى از فطرت‌هايى است كه هر كس هر چه بيابد ، آن گم‌شدهء خودش را نيافته ، آن گم شده يك چيز ديگرى است و لهذا آن كه دنبال قدرت مىرود ، قدرت مطلق مىخواهد ، « قدرت مطلق خداست » . آن كه دنبال علم مىرود ، علم مطلق مىخواهد ، « علم مطلق علم خداست » . هر كه دنبال هر كمالى برود يا هر چيزى برود ، آن كمال مطلقش را مىخواهد و همه خدا را مىخواهند ، خودشان نمىدانند . عذاب‌هايى كه به ما مىشود براى حجاب‌هايى كه در ما هست . آن كه حجاب‌ها را پاره كرده است ، ارزش‌ها را مىفهمد و رسيده به آن جايى كه بايد بفهمد .